Een dagje festival met het Rode Kruis

Hulpverlening bij Thuis bij Snelle

Het is 5 juni 2026 en ik bevind me in de pendel richting Bussloo. De sfeer is bruisend: harde muziek, feestende jongeren, overal blikjes. Dan draaien we het feestterrein op en gaat het feest echt beginnen: welkom bij Thuis bij Snelle!
Een gloednieuw festival, met artiesten als Acda en de Munnik, Bente, Miss Montreal en natuurlijk Snelle. Ik was er ook bij en maakte dit verslag.

Reportage door Dennis

Ik ben niet als bezoeker op het festival, maar om mee te kijken met het Rode Kruis, dat een groot deel van de hulpverlening verzorgt. Ook voor het Rode Kruis is het evenement gloednieuw. Bij aankomst spreek ik een van de teamleiders. “Ik heb jarenlang de Zwarte Cross gedaan,” vertelt hij, “dit is mijn eerste keer bij dit nieuwe festival.” Ik leer dat er vanochtend gesteggel was over de locatie van de hoofdpost van het Rode Kruis. Niet heel gek. “Bij een nieuw evenement heb je vaak wat kleine uitdagingen bij de opstart.”

In totaal zijn er zo’n dertig vrijwilligers van het Rode Kruis aanwezig. Ze staan in duo’s verspreid over het terrein: op vaste posten, lopend tussen het publiek, als biketeam en met een klein voertuig. Allemaal om snel hulp te kunnen bieden. Ik loop verder het terrein op, op zoek naar een koppeltje.

Onwel

Al snel ervaar ik de typische festivalsfeer: een deels modderig terrein, lange rijen en een grote mensenmassa, waar ik mij lastig doorheen kan bewegen. Een uitdaging ook voor de hulpverlening, bedenk ik. Tussen de bezoekers spot ik twee vrijwilligers van het Rode Kruis, met een rolstoel en een EHBO-tas. Ik besluit ze te volgen.
Ik tref ze gebukt bij een bankje, pratend met een festivalganger die zich wat onwel had gevoeld in de drukte. Het blijkt mee te vallen. En nadat de hulp verleend is, maak ik een kort praatje.
Eén van hen, Facilitair Coördinator in Hengelo, vertelt: “Ik heb 37 jaar bij de brandweer gezeten. Na mijn vervroegd pensioen ben ik bij het Rode Kruis terechtgekomen.” Hij noemt de opstartproblemen in de ochtend uitdagend. Want waar plaats je een hulpverleningspost als er weinig ruimte is? Hij is er al vanaf de ochtend en blijft tot in de nacht om mee te helpen met afbreken. Een lange dag.

Regen

De hele dag door vallen er af en toe buitjes. Rond zeven uur ’s avonds trekt een flinke regenbui over het terrein en schuil ik even. Ik hoor dat er al tachtig procent van de verkochte tickets zijn gescand. Een flink aantal, aangezien het festival pas enkele uren geopend is (om 15:00 uur – red) en het nog tot bijna middernacht duurt.
Ik kijk eens rond bij het ‘hoofdkwartier’ van het Rode Kruis. In een compacte opstelling vindt alles plaats: communicatie, overleg, pauzes, eten, opslag en natuurlijk de hulpverlening zelf. Een tweetal vrijwilligers arriveert op de fiets en beweegt zich richting de tent om iets te eten – welverdiend na een lange shift.

Dat je als hulpverlener constant alert moet zijn, realiseer ik me kort daarna. Een groepje vrienden meldt zich bij de hulppost. Kalm, kundig en alert wordt een van hen geholpen door de hulpverleners en wordt het groepje vrienden – zichtbaar aangedaan – gerustgesteld.

Na de bui beweeg ik mij verder op het terrein. Een gesprek met een ander duo, dansend op de muziek van Acda en de Munnik, brengt mij richting een team waar het Rode Kruis tijdens het festival nauw mee samenwerkt: de reddingsbrigade.

Verkoeling in het water

Ik stap bij hen op de boot voor een vaarrondje, om het festival eens vanaf het water te bekijken. Weg van de drukte. Mocht er in het water iets gebeuren met een festivalganger (leer ik), dan staat een hulppost van het Rode Kruis dicht bij het strand klaar voor eerstehulpverlening. Belangrijk, want onder meer de ‘main stage’ van het festival grenst aan het water, en het water is toegankelijk voor festivalgangers. Vooral bij warme dagen zoeken mensen daar graag verkoeling.
Vandaag blijft het rustig op het water. Gelukkig voor de hulpverlening nodigt het weer niet uit voor een duik. Het enige wat we tegenkomen zijn mensen die aan de rand van het kanaal staan te plassen. “Met een paar drankjes op kunnen die weleens in het water vallen,” zegt iemand van de reddingsbrigade.

Na nog een laatste rondje over het terrein keer ik huiswaarts. Het was een relatief rustige eerste editie van Thuis bij Snelle, voor de hulpverlening dan. Gelukkig maar. Want op een festival moeten gezelligheid en de muziek centraal staan. Maar het is geruststellend om te weten dat wanneer je ze nodig hebt, de vrijwilligers van het Rode Kruis er voor je zijn.