Rode Kruis ondersteunt hulpdiensten en slachtoffers bij busongeval Wezep

9 september 2026

±5 min

Op 24 augustus 2026, vroeg in de ochtend, raakten een bus met Duitse middelbare scholieren en een bestelbusje met elkaar in botsing op de snelweg vlakbij Wezep. Een heftig ongeval, met veel gewonden. Direct schoten brandweer, politie en ambulancediensten te hulp. Ook het Rode Kruis werd opgeroepen om hulpdiensten te ondersteunen en slachtoffers op te vangen.

“Als de pieper gaat, weet je dat er wat ergs aan de hand is. Anders word je niet opgeroepen,” vertelt Jan, vrijwilliger bij Noodhulpteam (NHT) IJsselland. De NHT’ers die gehoor gaven aan de oproep verzamelden zich op de afgesproken ontmoetingsplek en waren al snel onderweg naar Wezep. “We gingen direct naar de brandweerkazerne waar de mensen werden opgevangen,” vertelt Fiona, ook lid van NHT IJsselland. “Al heel snel waren de slachtoffers, die niet naar het ziekenhuis hoefden, hier naartoe gebracht.”

Geen paniek

Toen ze daar aankwamen waren er al hulpverleners met de scholieren aan het praten en waren er al reddingsdekens uitgedeeld. Wat opviel was dat er geen paniek was; de scholieren zaten rustig bij elkaar. “Echt een verdienste van de ambulancediensten en de politie, die zo hard hebben gewerkt om hen zo snel mogelijk van de plek van het ongeluk weg te halen.” vindt Fiona.

De taak van het NHT is om de slachtoffers, die door de ambulance als lichtgewond beoordeeld zijn, opnieuw te bekijken en te behandelen. Maar niet iedereen. “We halen geen glas uit lichamen en leggen ook geen infuus aan. Als dat moet gebeuren, dan sturen we hen door naar een huisarts, die ook ter plaatse is,” vertelt Jan.

Sporthal

Ook NHT Twente was opgeroepen en beide teams gingen samen aan de slag. Dat ging heel goed. Toen de scholieren verplaatst werden naar een sporthal in de buurt gingen de noodhulpteams met hen mee. Op dat moment werd ook een team Noodopvang & Ondersteuning (N&O) opgeroepen. “We ontvingen rond elven een oproep,” vertelt teamleider Marcel. “Met z’n zessen gingen we direct naar de sporthal. Bij binnenkomst zochten we ‘de gemeente’ op om af te stemmen en deden we de overdracht met de NHT’s. Dat verliep heel goed; het was echt een geoliede machine.”

Dat vond ook Marga, lid van het N&O-team. “Een opkomst kan best hectisch zijn, maar er was al heel veel geregeld door de gemeente en de uitbater van de sportschool. De scholieren zaten rustig bij elkaar, sommigen waren aan het beeldbellen. Ik vond het echt opvallend dat er van paniek geen sprake was.”

Adrenaline

Als je dan in zo’n gespreid bedje komt, heb je dan nog wel wat te doen? Marga: “Zeker wel! Als de adrenaline afneemt, voelen mensen ineens weer dat ze pijn hebben. Dus we hebben nog wat pleisters kunnen plakken. En we hebben ook zeker nog bijstand kunnen geven.”

Ook al was het een rustige inzet – ondanks de heftigheid van het ongeval – er zijn natuurlijk altijd dingen die bijblijven. Voor Jan was dat, dat er scholieren met bebloede T-shirts rondliepen. “Ik ben op zoek gegaan naar schone shirts. In een sporthal moeten die vast wel ergens liggen dacht ik.” En dat was ook zo. Als hij de shirts gevonden heeft en aan de jongens geeft, vliegen die hem om de nek. “Door die shirts te kunnen vervangen neem je de angel weg van de ernst van de situatie, ook bij anderen.”

Emoties

Marcel vond de emoties, die loskwamen bij de ouders en hun kinderen, toen ze elkaar in de armen vlogen, iets om nooit te vergeten. “Je zag de opluchting, dat was heel mooi.” Marga noemt de aanblik van de chauffeur. “Die zat een eindje van de scholieren af. In shock. Moet je je voorstellen dat je daar zit in de wetenschap dat jij als buschauffeur verantwoordelijk bent voor de veiligheid van al die scholieren… Ik heb zelf een kleinkind van de leeftijd van de scholieren. Je projecteert een situatie dan meer op jezelf, waardoor deze je meer bijblijft.”

Voor alle betrokken vrijwilligers geldt dat ze met tevredenheid en voldoening terugkijken op hun inzet. Fiona vat het zo samen: “Dit is waar wij voor zijn opgeleid. Dit is noodhulp. En dit is waarom ik bij het Rode Kruis ben gegaan.”