In Gaza voelt zelfs een tentenziekenhuis als vooruitgang
07 september 2026
De gezondheidszorg in Gaza brokkelt steeds verder af. Er zijn nauwelijks medicijnen, verbandmiddelen of brandstoffen om ziekenhuizen draaiende te houden. Guido Versloot (50) is fysiotherapeut en ging in 2023 voor het Rode Kruis naar Gaza. Nu, tweeënhalf jaar later, reisde hij opnieuw naar Gaza, waar hij drie weken lang werkte voor de Noorse organisatie Norwac.
Hoe is het om weer terug in Gaza te zijn?
“Ik vond het heel spannend om te gaan. De eerste keer dat ik er was, was nog aan het begin van het conflict. De schade was daardoor minder. Nu hoorde ik van collega’s dat half Gaza platlag. Ik was nerveus over wat ik zou aantreffen en hoewel ik gewaarschuwd was, viel het zwaar tegen.
De vorige keer dat ik in Gaza was, zat ik in Rafah, een stad in het zuiden van Gaza. Maar daar is niks meer van over. De stad is niet alleen beschoten, maar letterlijk met bulldozers met de grond gelijkgemaakt. Straten zijn niet meer herkenbaar, terwijl je daar voorheen marktjes en alles had. Nu is het daar een woestijn. Dat is heel confronterend.”
Wat deed je precies om te helpen?
“Ik werkte als fysiotherapeut in revalidatiecentra. Ik hielp veel van dezelfde gewonden die tijdens mijn vorige missie in het ziekenhuis kwamen. Zij zijn nu nog steeds aan het revalideren. De meeste mensen komen binnen met amputaties, zenuwletsel of hersenbeschadigingen door met name explosieven en geweld.”
Komen er nog elke dag zoveel nieuwe gewonden bij?
“Vergeleken met twee jaar geleden is het een stuk rustiger, maar nog steeds vindt er veel geweld plaats. Vooral ‘s nachts zijn er aanvallen en dagelijks vallen er tussen de vijf en tien doden en daarnaast een flink aantal gewonden.”
Waar hebben ziekenhuizen tekort aan?
“Aan alles is een tekort: medicijnen, verbandmiddelen, rolstoelen. De verbandmiddelen worden meermaals gewassen om opnieuw te gebruiken. Maar ook aan diesel, die nodig is om stroom op te wekken. De revalidatiecentra waar ik werkte, sloten om twee uur ‘s middags, want dan ging de stroom uit. Zo besparen ze brandstof voor de noodziekenhuizen.
Een grote zorg is dat er binnenkort misschien helemaal geen brandstof meer is. Dan hebben ook de noodziekenhuizen geen stroom meer en kunnen er geen operaties meer worden uitgevoerd.”
Is het mogelijk voor mensen om hoop te blijven houden?
“Aan het begin van het conflict hadden mensen het idee van: even de mouwen opstropen en we gaan ertegenaan, over een paar maanden bouwen we alles weer op en gaan we verder. Van die gedachte is niks meer over. Alle hoop is weg. Er is niemand die denkt dat er snel een oplossing komt. En zelfs als er een oplossing is, waar begin je dan met opbouwen? Want er is niets meer over.
Dat zie je ook bij de collega’s: ze blijven wel doorgaan, en dat is bewonderenswaardig, maar de energie en kracht zijn op.”
Zijn er patiënten die je bijblijven?
“Een 12-jarige jongen kreeg een bomscherf in zijn hoofd, waardoor hij nu al ruim een jaar verkrampt in bed ligt en niets kan. Dag en nacht staat zijn vader aan het bed om hem te verzorgen. Ik sprak die vader en hij vertelde me dat hij niet thuis was op het moment dat de bom op zijn huis terechtkwam. Zijn hele familie kwam om het leven. Deze jongen is de enige die de explosie overleefde.
Een ander, 4-jarig kind kreeg bij een explosie een bomscherf in zijn nek en raakte daarbij verlamd vanaf zijn nek. Hij ligt nu al een half jaar in het ziekenhuis en kan helemaal niks, behalve huilen en met zijn ogen knipperen. Halverwege mijn missie bewoog zijn hand een beetje op en neer. Doordat hij dat kon, begon hij te glimlachen en daar hield hij niet meer mee op. Hij was zo blij dat hij weer iets kon doen.
Het zijn vooral de jonge kinderen die me bijblijven. Kinderen met hersenbeschadigingen of dwarslaesies, die in bed liggen en verder niks kunnen. Veel van hen hebben simpelweg een rolstoel nodig, zodat ze weer naar huis kunnen. Maar die rolstoelen zijn er niet. Dat is het frustrerende. Alle hulp staat hier een paar kilometer vandaan klaar, maar die bereikt deze mensen niet.”
Samen blijven we helpen in Gaza
Ondanks de extreme tekorten blijven hulpverleners van de Palestijnse Rode Halve Maan mensen ondersteunen met de middelen die er nog zijn. Tegelijkertijd blijft het Rode Kruis oproepen tot veilige en ongehinderde toegang voor humanitaire hulp. Want zolang vrachtwagens met hulpgoederen Gaza niet kunnen bereiken, blijven mensen buiten het bereik van de zorg en hulp die zij zo hard nodig hebben.
Onze hulpverleners geven elke dag alles om te helpen. Met jouw gift maak je deze levensreddende hulp mogelijk. Help je mee? Klik op de knop of geef via rekeningnummer NL26 INGB 0000 0007 16.
