Elke dag minder zorg in Gaza: hulpverleners voor onmogelijke keuzes
11 mei 2026
Aan elkaar geknoopte doeken als huizen, extreme hitte, onvoldoende voedsel en gezondheidszorg: het is de realiteit van het leven in een vluchtelingenkamp aan de grens van Zuid-Soedan. De mensen die hier wonen hebben wekenlang, soms zelfs maanden, gelopen op de vlucht voor het geweld in Soedan. Kinderen van nog geen jaar oud tot grootouders: het geweld in Soedan spaart niemand, breekt families en versplintert toekomsten.
De crisis in Soedan reikt tot ver voorbij de landsgrenzen. In buurlanden zoals Tsjaad, Zuid-Soedan en Ethiopië worden op dit moment 4,5 miljoen mensen uit Soedan opgevangen. Mensen vluchten op zoek naar veiligheid, maar komen aan in overvolle opvanglocaties zonder genoeg voedsel en schoon water, en waar de gezondheidszorg beperkt is. In sommige grensgebieden is het aantal mensen vertienvoudigd en daardoor is voedsel duur, zowel voor vluchtelingen als voor de mensen die al in deze gebieden woonden.
Wekenlang lopen op een lege maag in angst voor geweld
Op dit moment is het 50°C en erg droog in het vluchtelingenkamp in Renk, een stad aan de grens tussen Soedan en Zuid-Soedan. Maar dit zal snel veranderen. Met het regenseizoen voor de deur duurt het niet lang voordat het hele kamp onder water komt te staan.
Esmeralda woont hier al negen maanden. “Samen met mijn twee kinderen ben ik voor het geweld in Khartoem gevlucht. We hebben weken gelopen naar Zuid-Soedan. We waren zo bang en hadden enorme honger.”
De tocht van Khartoem – de hoofdstad van Soedan – naar Renk is ruim vierhonderd kilometer, en het gevaar ligt overal op de loer: de hitte, het geweld van gewapende groeperingen, de uitputting en de honger maken de tocht ondragelijk. Maar opgeven is geen optie.
Leven van €0,40 per dag
Ook het leven in het kamp is zwaar. “Ik verzamel en verkoop hout voor vuur. Op goede dagen verdien ik hier € 0,40 mee. Met dit geld kan ik mijn kinderen eten geven. We overleven van dag tot dag. Mijn wens is heel simpel: dat er vrede komt in Soedan en dat mijn kinderen echt kunnen leven en weten dat er meer is dan overleven.”
Doordat het kamp waar Esmeralda leeft overvol is, vormen zich eromheen onofficiële vluchtelingenkampen. Eén van die kampen heet Camp Zero. Ook hier zijn de omstandigheden verschrikkelijk. “Ik slaap al drie jaar op de grond, zodat mijn kinderen in een bed kunnen”, vertelt Achan. “Maar dat is het minste van mijn problemen. Voedsel en water zijn schaars en als straks de regen komt, weet ik niet wat er gaat gebeuren.”
Alleen acute hulp
Vrijwilligers van het Zuid-Soedanese Rode Kruis zijn elke dag in de kampen in Renk om de bewoners van de meest noodzakelijke hulp te voorzien. Ze zorgen voor schone waterpunten en bouwen toiletten. In Renk krijgen mensen eenmalig geldhulp om zelf eten te kunnen kopen.
Ook helpen we vrouwen aan hygiënekits met onder andere menstruatieproducten, zodat ze niet de afweging hoeven te maken tussen maandverband of eten. Daarnaast zit in de kit ondergoed, zeep, een handdoek en een zaklamp met batterijen. De zaklamp is van groot belang: het geeft vrouwen een gevoel van veiligheid als zij ’s nachts naar het toilet moeten.
Meer hulp nodig
Doordat de financiering opdroogt voor de situatie in Soedan en Zuid-Soedan, kunnen we steeds beperkter hulp bieden. En dat terwijl de noden steeds groter worden. Zonder hulp zal de situatie alleen maar erger worden. De hele wereld kijkt nu naar het Midden-Oosten, maar we mogen ook deze mensen niet vergeten.
Het Rode Kruis helpt mensen om vandaag te overleven, maar er is meer steun nodig om gezinnen ook morgen te kunnen helpen. We roepen regeringen, bedrijven en mensen op om nú in actie te komen.
